Por que os amenceres en Galicia lle volven a cabeza aos románticos (e aos mariñeiros non eis importa)
A velas o cosmos entrega un kitsch tan perfecto que, como centroeuropeo adestrado, un busca automaticamente a quen pedirlle os dereitos de autor. A Costa da Morte é un deses casos. Aquí, onde o vento da mañá te saúda con agarimo berrando: «Pón a capucha, meco, que chove», o universo representa dúas veces ao día unha ópera pola que ninguén cobra entrada. Quen queira entendelo ten que madrugar, aínda que a preguiza lle ladre coma un can de palleiro.
Ouro nos mastros, auga no calzado: A Ría de Corcubión desperta
Cando o amencer rompe sobre a ría de Corcubión, comeza un espectáculo silencioso pero impresionante. Na chamada «volta esquecida» do paseo marítimo pódese contemplar como o primeirísimo raio de sol tinguir os mastros dos barcos de pesca nun cobre ardente. Para os románticos, a luz quepra suavemente no orballo e fai chispear a mica do granito vello coma se a parede tivese incrustados milleiros de pequenos diamantes.
A verdade nua e dura é bastante máis prosaica: o orballo da mañá é só a maneira educada de dicir que «está todo empapado». Ao mariñeiro que prepara o barco ás cinco da mañá impórtalle ben pouco esta lírica de diamante. El só quere saber onde andan as sardiñas e se o motor vai arrancar.
Un pouco máis adiante, na resguardada ensenada de Estorde, a brétema vai retirándose a modo. Cando aclara sobre a auga e o primeiro ouro do sol roza as copas dos piñeiros, respírase unha atmosfera de pureza absoluta. Non trae respostas filosóficas, pero recórdache con puntualidade que volviches esquecer o impermeable. Típico.
O programa da noite: Prata líquida e a «hora azul» Se a mañá non é máis ca unha tímida promesa, o solpor na costa saca a brocha gorda. Quen percorre a ría goza duns escenarios visuais que lle darían envexa a calquera axencia de viaxes. No miradoiro da Amarela, o sol baixo verte ouro puro sobre a ría de Corcubión, mentres que en Estorde a superficie do mar, tras os montes de Toba, convértese nunha lámina de prata líquida. En Sardiñeiro, pola contra, o ceo tínguese duns tons dourados e púrpuras profundos, envolvendo a bahía en forma de foce nun resplandor de ámbar case máxico.
Cando o sol desaparece por fin tras o horizonte, nas aldeas pequenas coma a románica Redonda comeza a «hora azul». O ceo e o océano fúndense nun azul profundo ou índigo case irreal, facendo que o granito das igrexas e casas vellas cobre unha estraña vida propia. Un séntase alí, en silencio, dálle un groliño a unha copa de Mencía e conclúe: as grandes preguntas da vida respóndense moito mellor contemplando en calma ca coméndose a cabeza.
Cabo Fisterra: Onde o sol morre renxendo
O punto culminante, tanto visual coma espiritual, agarda no Cabo Fisterra. Este solpor non é un mero fenómeno natural, senón unha escenificación diaria da morte, tanto no histórico coma no psicolóxico. Xa en tempos precrestáns erguíase aquí o Ara Solis, o antigo altar do sol. Xa no ano 137 antes de Cristo, os romanos ao mando do xeneral Decimo Xunio Bruto contemplaban con temor numinoso como o sol semellaba afundirse renxendo nas augas do océano, o que interpretaban coma a morte física do creador da luz e a súa entrada no mundo dos mortos.
Para o peregrino moderno, o mito mudou, pero a forza segue intacta. Onde a Antigüidade temía o triunfo das sombras, o caminante de hoxe busca a transformación. Namentres a bóla de fogo se somerxe devagar no Atlántico e tinguir o ceo de tons violeta, laranxa e vermello profundo, este baño de luz ardente marca para moitos a morte simbólica do «vello eu».
Instálase unha calma profunda, case dolorosa. Ningún selo do mundo nin ningún selfie xunto ao marco do quilómetro 0,00 pode substituír este instante. Quen está aquí arriba, cheira o océano e sente o frío, comprende o verdadeiro sentido da viaxe: un verdadeiro camiño só comeza onde remata a lista de tarefas pendentes.
E agora: Un brindis con Mencía… ¡e a seguir andando!
About the Author
